کرونای محافظه کاری در کالبد تئاتری های اصفهان»
سالهایی مدید است که مشکلات بی حد و اندازه ای بر سر تئاتر اصفهان سایه انداخته به نحوی که آسیب های بسیاری مدام از خلال آن زاده شده و با کمبودهای فراوانی که بر همگان روشن است دهه ها در وضعیتی رو به افول درمانده ایم. در این بین یکی از واقعیت هایی که شاید بیش از همه آزار دهنده است؛ محافظه کاری قریب به اتفاق هنرمندان تئاتر اصفهان می باشد. در دهه های اخیر آنچه از تئاتری های شهرمان دیده ایم اغلب سکوت در مقابل اجحاف ها و بی مسئولیتی ها و اعمال سلایق شخصی مسئولین بوده است. اغلب اعتراض هایی که بوده بسیار در پرده همراه با یکی به نعل و یکی به میخ بوده که مبادا به مسئولی بر بخورد یا همکاری ناراحت شود. سخن من با تئاتری های اصفهان این است که شما دقیقاً نگران چه چیزی هستید؟! آیا نگران آن هستید که ممنوع الصحنه شوید؟ این صحنه مگر برای شما چه دارد؟ درآمدی که ندارد، هر تغییری اِعمال می شود که باید بگویید چشم، سانسورها را باید بر دیدۀ منت بنهید، متنهایتان که مدام رد می شود. این صحنه دقیقاً برای شما چه دارد که اینقدر برایش دست و پا می زنید؟! آخر حتی دیده هم که نمی شوید. مگر چه کسی می آید کارتان را ببیند؟ حالا قبلاً لااقل تئاتری ها به دیدن کار تئاتری ها می رفتند در یکی دو سال اخیر که بیشترتان کارهای همدیگر را هم تحریم کرده اید و به تماشای یکدیگر نمی روید، از مردم هم مگر چه تعدادی به تماشای کارهای شما می نشینند؟ چند هنرمند ملی صاحب نام و جایگاه واقعی حاصل زحمتتان را می بیند؟ همه که یا ساکن پایتختند یا از کشور خارج شده اند. چقدر منتقد داریم که ببینند و تحلیلتان کنند؟ پس دیگر محافظه کاریتان برای چیست؟ چرا صریح و بی پرده بدون حاشیه رفتن و طعنه و کنایه حرفتان را نمی زنید؟ چرا فکری به حال خودتان نمی کنید؟ چرا هر چه اعتراض هست یا باید از حلقوم منی درآید که تعلق خاطری به نقد داشته، ترس از دست دادن ها را به کناری نهاده و همکاری هم در اصفهان در این زمینه برایم نیست یا از زبان هنرمند عزیز و محترمی از دوستان خوبم که از خانوادۀ شهداست و شاید به همین خاطر مجال و امنیت بیشتری برای اعتراض داشته باشد؟ گرچه که حتی خانواده های شهدا نیز در این سالها بسیار مظلوم واقع شده اند. پس تکلیف شما اکثریت چه می شود؟ چرا نمی خواهید قدمی برای خودتان بردارید؟ مگر هنوز این حقیقت را درنیافته اید که در اقلیم ما تا اعتراضی نباشد همه چیز حمل بر رضایت کامل و شرایط ایده آل می شود؟ با این اوصاف و رویه ای که در پیش گرفته اید، مدام حال و وضعیت شما در همین شرایط اسفناک فعلی باقی خواهد ماند؛ که سالن استانداردی وجود ندارد، بسیاری از متن ها سلیقه ای رد می شود، اصفهان نسبت به مجوز و سانسور ایالتی عمل می کند، تحت عنوان بخش خصوصی تاراجتان می کنند، هیچ جشنوارۀ واقعی و مردم نهادی در این شهر پا نمی گیرد، استعدادها سرکوب و فراری داده می شوند، ساخت تئاتر شهر طبق سابق در حد یک شعار در اختتامیه ها باقی می ماند، نگاه به تئاتری در حد عده ای مطرب و شکم سیر و شهوت ران باقی می ماند و . تا زمانی که اینقدر محافظه کارید و حتی از سایۀ خودتان هم می ترسید، همین آش است و همین کاسه. والسلام.
نویسنده: وحید عمرانی (عضو کانون ملی منتقدان تئاتر ایران)
ها ,های ,تئاتری ,نمی ,اصفهان ,محافظه ,در این ,تئاتری های ,محافظه کاری ,شده اند ,هایی که
درباره این سایت