نقد تئاتر؛ پذیرش یا گریز؟»
یکی از دلایل پیشرفت نکردن ما ملت شریف در این است که فقط میچسبیم به آنچه که دوست داریم بشنویم. دقیقاً مثل یک حکومت دیکتاتور عمل میکنیم. آنچه دوست میداریم دربارهی ما بگویند را هزار بار اشاعه می دهیم و آنچه شنیدنش برایمان سخت است را سانسور میکنیم. به عنوان مشت نمونهی خروار مثالی از همین وضعیت تئاتر و هنرمندانش میزنم. در تلگرام و به خصوص اینستاگرام به صفحات نمایش های روی صحنه رجوع کنید، بررسی کنید و ببینید چه مطالبی گذاشته می شود و کدام نظرات استوری میشوند. چه صحبت هایی را فقط برجسته میکنند. آیا با هیچ نظر مخالفی که استوری شده باشد یا جداگانه در مطلبی قرار داده باشند مواجه میشوید؟ البته که نه. آیا با یک نقد درست و درمان که از کارشان شده و در صفحهشان قرار داده باشند مواجه میشوید؟ هرگز. فقط به به و چه چه ها را در مطالبشان میگذارند و مدام استوری میکنند، تعریف های ناشی از دوستی، قوم و خویشی یا سرشار از نفهمیدن و تنها در جو یک مصاحبه قرار گرفتن. بقیه را زیر تیغ شخصی سانسور میبرند. ما که خود اینچنین هستیم آیا حق داریم از سانسوری که مراجع بالاتر بر تئاتر ما روا می دارند ناراحت باشیم و نسبت به آن اعتراض کنیم؟ البته که نه، چون ما هر کدام خودمان یک سانسورچی قهاری هستیم که هیچ نظر مخالفی را دربارهی نمایش خودمان نمیپذیریم، از نقد علمی و فنی فرار میکنیم و از هر نهاد حکومتی و نظارتی در مقابل نظرات و نقدهایی که راجع به تئاتر ماست سختگیرانه تر عمل کرده، در حذف و نادیده گرفتن آن می کوشیم در حالی که متوجه نیستیم اصطکاک است که موجب جلو رفتن می شود. پیشرفت در گروی توجه و استفاده از نظرات مخالف، انتقادگر و آشکار کنندهی نواقص است. پس بپذیرید که در واقع وضعیتی که به آن دچاریم از ماست که بر ماست.
وحید عمرانی (عضو کانون ملی منتقدان تئاتر ایران)
تئاتر ,یک ,استوری ,آنچه ,نقد ,میکنیم ,قرار داده ,نظر مخالفی ,هیچ نظر ,داده باشند ,باشند مواجه ,باشند مواجه میشوید؟ ,داده باشند مواجه
درباره این سایت